Dialoog

Gepost 2019/01/03

 

 

vanaf 1 januari om 00.01 uur gaan wij zo verder

 

(Dit staat wel los van het onderstaande verhaal)

 

 

 Ik had mij op deze zondagochtend nog maar net aangekleed als de voordeurbel ging. Wie komt er op dit godsonmogelijke tijdstip, dacht ik. Schoot mijn pantoffels aan en spoedde mij naar de deur. Was wel wat ongerust. Mijn ouders zijn ook niet meer de jongsten en zou er wat met hen zijn? De voordeur van het nachtslot en daar stond hij. “Heb je even tijd voor mij? Ik wil wat met je bespreken” zei hij. Wij waren een paar jaar geleden gescheiden en telkens als ik dacht in mijn leven, mijn veilige zone te zijn beland kwam hij aan. Krijg ik nou nooit eens rust van die man? De scheiding ging erg moeizaam, wel van beide kanten moet ik zeggen. Dat kwam ook omdat ik niet voorbereid was. Wij hadden een voor mijn gevoel een goed huwelijk. Samen hebben wij twee kinderen, leuke woning en tweemaal per jaar op vakantie. En toen kwam het pijnlijkste bericht wat ik ooit heb gehad. Hij had sinds enkele maanden al een voor hem hele lieve vrouw ontmoet waar hij verder mee wilde. De grond zakte letterlijk onder mijn voeten weg. Kwam er nog de afwikkeling waarbij meneer bijna alles wilde houden behalve de kinderen. Uiteindelijk gingen mijn kinderen en ik in een sociale huurwoning en ik moet zeggen dat hij mij best wel wat op gang heeft geholpen met de huisinrichting en zo. Met de kinderen kwam er met behulp van een mediator een omgangsregeling waar hij zich wel moeilijk in kon vinden. Dat bleek dan de afgelopen jaren ook het probleem te worden. Hij had geregeld aanmerkingen op mijn handelen. Een gezin draaiende te houden, er bij moeten werken omdat je nu eenmaal niet van de lucht kan leven en er best wel geschipperd moet worden. Met de oppas, met mijn werktijden omdat ik in de onregelmatige diensten werk, ach het viel niet mee. Dan had hij aanmerkingen via de app of per telefoon dat ik meer aandacht aan de kinderen moest besteden, dat ik hun kleding niet bij de Wibra moest halen en ga zo maar door. Elke week was er wel wat. Maar hij was nog nooit eerder bij mijn deur geweest en daarom was ik erg verrast en er echt niet blij mee. “Mag ik binnenkomen?” vroeg hij. Tja wat moest ik? Nee zeggen is ook zo wat en wie gaat zondagochtend naar zijn ex zonder belangrijke boodschap? “ Kom er maar in. Ik ben nog maar net uit mijn bed. Wil je een kop koffie?” en eventjes laten zaten wij aan de keukentafel. “ Waar ik het met jou over wil hebben, zo begon hij, “ is dat onze jongste ’s avonds niet zo laat naar bed moet. Elke keer als zij bij mij komt ziet zij er niet uit en zegt moe te zijn. Bovendien..” Ik onderbrak hem terstond. Ik was helemaal klaar met zijn bemoeienis van mij. “ Eigenlijk is het nu wel goed zo. Ik wil je nu even niet horen en mij niet onderbreken. Ik bemerk dat je nog steeds invloed wilt uitoefenen niet alleen ten opzichte van onze kinderen maar ook over mij. Alsof ik nog steeds iets van jou ben. Ik ben niets meer van jou! Dat wilde jij zo, het was niet mijn keuze. Dus mag jij dan ook niet het minimaalste over mij vinden of zeggen”. Ik was nu helemaal los. De eerste keer en mijn adrenaline zat tot in mijn keel met een hartslag van heb ik jou daar. “ Wij onderhouden een zakelijke relatie waarbij het belang van afstemming in de opvoeding het enigste is. Ik heb mijn eigen leven, zelfstandigheid en voed mijn kinderen op bij wat ik ikzelf goed vind. Het kind is in mij ontstaan, heb het 9 maanden gedragen en de eerste jaren stond ik er alleen voor omdat meneer zo nodig aan zijn carrière moest werken. Ik ben helemaal klaar met jou. Ik wil geen enkel bericht meer van je ontvangen. Laat mij met rust. Betaal je alimentatie voor de kinderen, haal ze jouw weekend op en that’s it. Drink je koffie op en vertrek.” Wauw, eindelijk stond ik in mijn kracht. Ik trilde maar of het nu van spanning of woede was? Het moest een gesprek, dialoog, worden maar dat was het niet.