Kerst 2018 (love hurts)

Gepost 2018/12/19

Hoi”; hij gooide de deur achter zich dicht en plofte neer in de armstoel.“Nou, wat een leuke thuiskomst” begroette zij hem, “een kus kan er niet meer af?”

Hij zuchtte en stak een sigaret op en staarde voor zich uit naar buiten waar de sneeuw gestaag naar beneden dwarrelde. “Heb je niets te zeggen? Drukke dag gehad?” Zij ging op de armleuning zitten en kroelde met haar vingers door zijn haar. Hij wendde het hoofd af. “Wat is er? Je doet de laatste tijd al zo afstandelijk en een gewoon gesprek kan ook al niet meer gevoerd worden”. Ze waren nu al ongeveer 12 jaar getrouwd na een korte verkeringstijd. Ze waren gek op elkaar, ondernamen leuke dingen zoals theater, een bioscoopje pikken en zonnige vakanties buiten het seizoen. Kinderen waren er niet gekomen. Zij had vanaf de eerste dag van het huwelijk haar baan als kassière bij de V&D opgezegd. Hele dagen was zij thuis en verveelde zich geen moment in het huishouden. ‘Koffietijd’ om 10 uur keek zij steevast en daar haalde zij ook het recept weg voor de avondmaaltijd. Zij was gek op hem en vertroetelde hem, adoreerde hem en wrong zich in allerlei bochten om hem te gerieven. ’s Avonds deden ze samen de afwas en dan waren er diverse soaps waar zij naar keek terwijl hij zich verder bekwaamde middels een avondstudie ‘marketing’. Hij werkte overdag bij een multinational en je kunt best zeggen, dat hij ambitieus was. Pracht baan met vele contacten in binnen- en buitenland. Hij werkte zich omhoog tot uiteindelijk manager mede dankzij de avondstudie. De veelzijdigheid van zijn werk stond in schril contrast met de belevingswereld van zijn echtgenote. Het verveelde hem elke avond die prietpraat met belevenissen uit de buurt en de oubolligheid op de commerciële televisie. Hij had het al meerdere malen met haar besproken maar het kwam niet door. “Lieverd, ik wil voor je zorgen en voor je zijn als je na de werkdag vermoeid thuiskomt. Ik houd van je.”en dan vleide zij tegen hem aan op de bank en geilde hem op. Maar nu was het anders. “Ik kan zo niet verder met je gaan,”zei hij. “ Het beklemt mij steeds meer. Zo wil ik niet verder gaan, zo niet oud worden. Ik doe mijzelf geweld aan.” Hij keek haar aan en zag een traan opwellen in haar ogen. “Ik kan dit niet langer volhouden. Ik ga er een tijdje tussenuit. Ik zoek mij een hotelkamer en ga bezinnen hoe verder te gaan. Als ik in je ogen kijk zie ik dat liefde pijn doet maar ik laat mij er niet door weerhouden. Ik moet dit doen. Het is egoïstisch maar het komt ook weer niet als een verrassing voor je”. Tranen drupten op haar grijze rok en vormden daar grote kringen. “Maar ik wil er echt voor je zijn. Doe zo mijn best om het aangenaam voor je te maken. Laat mij niet in de steek!” riep ze uit. “Nee, ik ga nu weg. Je hebt geld en denk, net als mij, na hoe nu verder te gaan”. Over vijf week kom ik weer terug, zo eind van de volgende maand. Dat is het weekend voor de kerst. Ik ga nu mijn koffer pakken”.

Die zaterdag voor de kerst kwam hij bij haar. Zij had de tafel rijkelijk gedekt en het geurde naar gebraden vlees. Zij had haar bordeaux rode avondjapon met diep uitgesneden decolleté aangetrokken. Haar donkerbruine haar was een wrongel opgestoken waardoor de lange hals goed uit kwam. “Dag schat, kom binnen.”en zij ging hem voor de woonkamer binnen. “Doe je jas uit. Ik heb een heerlijk kerstmaal bereid”. Hij zag de gedekte tafel met wit tafellinnen. Er brandden twee kaarsen en in de hoek had zij de kerstboom staan die een aangename geur verspreidde. “Doe je je jas niet uit?” vroeg zij en keek hem vragend aan. Hij zei niets en de glimlach op haar gezicht bevroor waarna het een verdrietige uitdrukking kreeg. Hij nam het woord: “Ik zie dat je veel van deze avond hebt voorgesteld. Misschien had ik wat duidelijker moeten zijn in onze afspraak maar ik kom hier niet in gezelligheid. Integendeel, Ik heb besloten jou te verlaten. Deze weken hebben mij helemaal doen inzien dat onze relatie op een dood spoor is beland. Ik wil eruit stappen en mijn eigen leven leiden. Nee, er is geen ander maar heb wel een leuke vrouw ontmoet die in China werkt. Maar ik ga niet iets aan voordat ik dit heb afgesloten. Ik zal je maandelijks financieel ondersteunen. Ik begrijp dat jou dit overvalt en tijd nodig zal hebben om dit te verwerken. Maar het leven houdt niet op maar liefde eindigt.” Ademloos had zij zijn referaat aangehoord en zeeg neer in de stoel, het gezicht sprak vertwijfeling. En zo zat zij ook nog toen hij zachtjes de voordeur achter zich sloot. Tranen biggelden over haar wangen en de kaarsen waren al opgebrand en de wijnfles leeg toen zij tegen de ochtend zich neervlijde op de bank. Ze trok een plaid over zich en haar kerst bracht zij door in eenzaamheid. Hoe anders had zij zich dat voorgesteld.