Vaders vakantie

Gepost 2018/03/01

 

 

Wat vooraf ging...

 

In de afgelopen jaren heeft U kunnen lezen dat vader een 8 jaar oude SMV-caravan en 'n Simca 1000 heeft gekocht. Dat kon hij doen met de toezegging dat zijn vrouw binnen het bedrijf een baan kreeg. De daarvoor afgesloten lening kon daar mooi mee worden afgelost. Door de rampspoed die het bedrijf trof ging die baan niet door en zat vader met een redelijke schuld. Elk jaar hield "het Directoraat" van het bedrijf een toespraak waarin de stand van zaken met behulp van uitbundige grafieken werd gepresenteerd. Hier werd vader in de regel niet vrolijk van. De negatieve begroting werd jaarlijks positief afgesloten waarop vervolgens wederom gesneden werd in de personele begroting. Collegae van de vader werden, met een mooie handdruk, de laan uitgestuurd of op detachering gestuurd. Elk jaar verwisselde "het Directoraat" enkele menselijke batterijen. Het spreekwoord: "hoe dichter bij de koning, hoe dichter bij de galg" was goed te herkennen en angst sloop in de organisatie. Medewerkers keken meer naar elkaar, dan naar de veroorzaker waardoor er binnen het bedrijf een voedingsbodem voor roddel en achterklap ontstond. Het loyaliteitsvraagstuk en het beruchte "niet de kop boven het maaiveld uitsteken" vraten aan vader. Alles met elkaar leidde dit tot het feit dat vader steeds weer hard toe was aan vakantie. De lening werd met beetjes ingelost en de gratificaties die hij ontving voor bewezen diensten hielpen daaraan mee.

 

Sedert de vorige vakantie in eigen land was er veel gebeurd. Na een broodnodige verbouwing waren de investeringen die financieel en fysiek waren geleverd van dien aard dat vader besloten had het dit jaar maar wat rustiger aan te doen. Het werd een zgn. "sabbatical-year". Geen grootse activiteiten en een bezinning op de eigen positie. Financieel gezien konden er geen grote sprongen worden gemaakt en derhalve had vader, samen met zijn vrouw, besloten er een lowbudget vakantie tegenaan te gooien. Nu de kinderen al zo zelfstandig waren konden ze buiten het seizoen voor een paar centen weg. Voor de eerste keer een vliegvakantie. Als haringen in een ton werd het vliegtuig vol gepropt en drie uur later liepen ze tegen een muur van warmte over een wat verlaten vliegveld. Een voortreffelijke accommodatie, uitstekende maaltijden, en dagelijks schoon linnen waren hun deel. Er was zoveel personeel dat zelfs de kelner een hulpje had. Vader vroeg zich terdege af of zoiets nou wel uit kon. Ze leefden als vorsten, 's Morgens na het overvloedige ontbijt dobberen in het zwembad. Vervolgens voor 80 cent in een taxi naar het 4 kilometer verderop gelegen stadscentrum. Vader handelde met de plaatselijke middenstand alsof hij zo arm was als Job. 's Middags zonnen op het strand om dan 's avonds met "een overvolle pens" over de boulevard te paraderen. Het was allemaal bij de Romeinen af en gaandeweg de vakantie vond vader het toch allemaal wel wat gênant. Anderzijds gaf hem deze vakantie zoveel rust wat hem het afgelopen jaar zo had ontbroken. In de tweede week kwam de verveling boven en vader begon weer aan thuis te denken. De problematiek op zijn werk trad op de voorgrond en vader begon te piekeren. Dat had hij voornamelijk als ze gezamenlijk lagen uit-te-buiken op het strand. De personele capaciteit die hier zo overvloedig aanwezig was werd op zijn werk zo gemist. Wat hier overdreven dienstverlenend was kwam op zijn werk zo ontzettend onder druk te staan.

"Deze organisatie alleen financieel-economisch sturen, al dan niet gedwongen door de concurrentie, zal het verliezen op zijn kerntaak indien after-sales als een ondergeschikt product wordt gezien en derhalve er niet in wordt geïnvesteerd" had vader zijn bazin wel eens voorgehouden. Hoewel hij diverse keren had benadrukt dat de klant het geleverde product zou beoordelen op de toegevoegde waarde, zoals een vriendelijk woord, korte levertijd en een beschikbaarheid bij klachten had het management het juist geacht vooral te snoeien in het lagere personeel. Ook werd er niet geïnvesteerd in de automatisering waardoor de klant onnodig moest wachten. Aansturing van het personeel werd belangrijker geacht waardoor er weer een tussenlaag van dure managers werd gecreëerd. Dat het management daardoor steeds verder af kwam te staan van de kernactiviteit bleek in toenemende mate uit onbegrijpelijke investeringen buiten de kerntaak. Daarnaast was het zo dat een manager die geen productkennis heeft, ook geen last heeft van zijn geweten, had een oud-collega hem toe gefluisterd toen een goede vakman zonder pardon op straat werd gezet. Dit "Duitse model", een voorbeeld geven door een nieuwe manager aan te stellen als blijk dat hij de baas is, werkte averechts. Het vertrouwen van de medewerker in zijn leiders was nu helemaal zoek waardoor iemand al eens opmerkte: "Wie leidt de leiders?". Een en ander sloeg om in apathie bij de medewerkers.

Terwijl het bedrijfsblad halleluja predikte verschenen elders anonieme artikelen en vlugschriften. Niemand was nog vooruit te branden om maar iets extra's te doen. De medezeggenschap was gereduceerd tot nul, al jaren was er geen O.R., en de personeelsvereniging zat met een lege activiteiten agenda. Dat het nog zo ging, zoals het ging, was de kurk van loyaliteit waar het bedrijf op dreef. Volgens vader zou het befaamde "batterijen wisselen" niet meer helpen. Het maakte hem terneergeslagen. Het kon zo niet langer, maar zelf zag hij geen uitweg. Gewoon je mond houden, je werk doen en hopen dat de ondernemer zou ingrijpen. Dat verwachtte hij. Het zou een hete herfst worden. Zonder ingrijpend crisismanagement zou, na de verkoop van enkele bedrijfsonderdelen om zo genaamd de liquiditeit op te vijzelen, de hele tent wel eens opgedoekt kunnen worden. Met een eenzijdige opleiding, en een toch al bejaarde werknemersleeftijd, zou het voor hem zeer moeilijk worden om elders nog werk te vinden. Dat zou ook voor honderden anderen gaan gelden. Hoe kreeg je al deze mensen zover er weer de schouders onder te zetten? In deze regio zou anders een stuk werkgelegenheid verloren gaan. Was hij nou de enige ziende...? Hij werd er neerslachtig van. Zijn vrouw vond hem weer ongezellig worden en liet dat ook weten. Elk jaar was hij op zijn vakantie weer met zijn werk bezig. Zij drong aan op eigen initiatief. "Zoek eens ergens anders je heil. Zijn je voormalige collega's er slechter van geworden?" vroeg zij. "Geef sturing aan je eigen leven en wacht niet op al dat vervelende wat je overkomt. Creëer je eigen wereld! Ga eens ergens anders je geluk proberen". Met deze woorden hadden ze samen de laatste vakantiedagen nog veel te bespreken. Financieel konden ze wel weer een klein risico lopen. Hoofdzaak was, dat hij, ook in zijn werk, weer gelukkig zou worden. Desnoods ging zij wel een beetje meer werken. Dat kon in een tijd van schaarste in haar vakgebied makkelijk. "Wat was het toch een fantastisch mens" vond vader. Hij nam zich voor haar vakantie niet te bederven en 's avonds zakten ze lekker door.

Op zijn eerste werkdag ging vader naar het hoofd van zijn afdeling en vertelde haar dat deze vakantie hem goed had gedaan. De bezinning was volledig en als hij ergens anders een goede baan kon krijgen zou hij zeker overwegen zich beschikbaar te stellen. Plichtmatig antwoordde zij dat zij het wel begreep, het jammer te vinden als hij weg zou gaan. Toen vader de deur achter zich dicht deed wist hij vrijwel zeker dat zij nu al aan het rekenen was wat zijn vertrek het bedrijf zou opleveren.