Verkrachting

Gepost 2018/11/21

Het was een onthutsende dag. De avond tevoren had ik een gezellige avond met mijn partner. Na de film waren we de belendende kroeg bij de bioscoop ingeschoten en thuis als afsluiting nog een dessertwijn genomen. Lichtelijk aangeschoten doken we het bed in en vreeën tot we vermoeid tegen tweeën in slaap vielen. De wekker, met twee schelmen bovenop, liep onverbiddelijk tot het einde van veer af. De douche verkwikte maar een lichtelijk zwaar hoofd bleef toen ik tegen achten op mijn werk de rapportage van de nacht doornam. Ik werkte al weer vier jaar op de gesloten damesafdeling van de psychiatrische afdeling. Heerlijk werk in een licht ontvlambare sfeer wat kenmerkend is op deze afdeling. Het was voor mij logisch als je 25 dames gedwongen met elkaar laat leven in een gesloten sessie. Individuele begeleiding was al tot norm verheven bij het aantreden van een ander afdelingshoofd, alweer twee jaar terug. Ik las de rapportage van mijn cliënten. Er waren geen bijzonderheden de afgelopen 16 uur na mijn dienst. Vannacht was er een buitenlandse vrouw opgenomen naar een suïcidepoging. Ze kwam uit het asielzoekerscentrum en vanuit het ziekenhuis waar de eerste hulp was verleend werd ook de dienstdoende psychiater standaard ingeschakeld. Deze had tot opname besloten op onze crisisopvang. Een van ons moest de begeleider worden en mij viel die eer ten deel. Waarom? Ik was de enigste die de Franse taal machtig was. Ze was een Malinese van 24 jaar en verbleef 1,5 jaar in opvang totdat de minister besloot dat de toestand in Mali zodanig was gestabiliseerd dat zij terug kon keren naar haar geboorteland. Ik zocht haar op, nadat ik mijn cliënten een mooie dag had gewenst. Ze lag nog in afzondering. Het was een mooie vrouw met een kleurrijk gewaad en een hoofddoek wat haar smalle gezicht omlijstte. Ze had haar frêle lichaam tegen de verwarming gevleid en in apathie keek zij naar de grond. Ik stelde mij voor en zei dat ik de komende dagen haar begeleider was. In verwondering keek ze op dat zij in de Franse taal werd aangesproken. Ik gaf haar een hand en haar smalle hand was krachteloos. Ik vertelde haar hoe de procedure van verblijf hier in grote lijnen verliep. Zij knikte en zei dat ze het begreep en hoopte dat anderen haar ook zouden begrijpen. Ik vertelde haar dat ik tot taak had haar probleem terug te brengen tot het overzichtelijke. Ik vroeg haar mij haar geschiedenis te vertellen. “Vertel mij over het waarom van je vlucht uit je land, waarop je had gehoopt en waarom je tot deze daad bent gekomen. Kun je dat?”

"Ik was op weg naar het huis van mijn vriend met één van mijn klasgenoten. Onderweg kwamen rebellen langs op motoren. Enkelen van hen droegen een militair uniform. Ze vertelden ons dat we met ze mee moesten gaan naar hun kamp, ze hadden vrouwen nodig. We weigerden. Mijn vriendin loog en zei dat ze zwanger was. Één van de rebellen dwong me toen een huis in te gaan. Ik zei hem dat ik ongesteld was. Hij dwong me dat te tonen. Ik liet hem bloed zien, maar hij zei: "Wat is dat?" Hij verkrachtte me. Daarna kwamen zijn kameraden in legerkleding en ik moest het nogmaals enkele keren ondergaan.Ze lachten uitbundig toen ik anaal werd genomen. Toen lieten ze mij voor uit vuil liggen en vertrokken. In mijn cultuur is het een schande voor de familie. Als ik bij hen terug zou komen kon ik het verzwijgen maar ik bloedde hevig en was uitgescheurd waardoor ik incontinent ben. De familie zou mij doden waarmee de schande over de familie was weggepoetst. Wat kon ik? De eerste hulp post van “La croix rouge” heeft mij geholpen en ben daarna het land ontvlucht. Nu zou ik terug moeten en ga een zekere dood tegemoet in een land waar deze daden nog steeds plaatsvinden en uw minister vindt dat het veilig is. Naar mijn familie kan ik niet, ik ben een ontheemde. Ik ben het daar, ik ben het hier. Laat mij maar doodgaan dan heeft uw land een probleem minder en heb ik rust”.

Een traan zocht zijn weg over het gebronsd gelaat naar beneden. Ik bood haar een tissue aan. “Ik kan het jou aangedane niet wegpoetsen. Ik kan je leed niet dragelijk maken maar ik kan er wel voor je zijn. De weg naar het voor jou aanvaardbare is lang maar ik zal je coachen. Veel zal je zelf moeten doen maar weet dat ik er voor jou ben, zoals voor ieder hier op afdeling die ik onder mijn hoede heb. Ik doe geen beloftes maar weet dat je op mij kan terugvallen. In het woud van regelgeving en procedures zal jij deskundige ondersteuning krijgen van derden. Maar eerst wil ik je uit deze afzondering krijgen. Kun je je vinden in mijn woorden?”

Ja, ik wil het pad wel met jou lopen. Ik vind mijn situatie uitzichtloos maar misschien gloort aan de horizon een sprankeltje hoop. Misschien heeft God dit mij toebedeeld om wat voor reden dan ook die ik niet weet, maar niets is zonder reden. Toeval, daar geloof ik niet in. Neem nu dat ik op dit moment in Nederland een Franssprekende hulpverlener tref, al is zijn Frans niet je-van-het.” lachte zij en opende de deur naar een nieuwe toekomst.